Het laatste half jaar merk ik een enorme opkomst van iets nieuws. Grote groepen van mensen zijn manieren aan het zoeken om uit de digitale maatschappij te checken.

AI is de radicale tranformator van dit decenium. Je hebt voorstanders, tegenstanders en tussenstanders in alle gradaties. Iedereen heeft er wel een mening over.

Okay, Dit is zo een artikel waarvan ik zelfs een half jaar geleden dacht dat ik het nooit zou schrijven. Zeker als je mijn eerdere hyperkritische uitlatingen over AI hebt gelezen.

Het algemene sentiment van de aandachtseconomie en de surveillance maatschappij is er eentje van afkeer, frustratie en weerzin. 

Zoals ik in mijn vorig artikel heb uitgelegd. Er is buiten de geijkte paden van chatGPT een hele wereld van decentrale AI. En met decentraal bedoel ik selfhosted.

Eén van dé grote aversies die ik heb met de huidige generatieve AI is de manier waarop het momenteel word gebruikt en geïmplementeerd.

Ik zag vandaag een Linkedin contact klagen over haar feed. Dat ze net als ik bezig was geweest met suggested content te weigeren en te reporten.

De laatste maanden was hij bijna niet uit het nieuws te slaan. Zelfs al gebruikte je de spreekwoordelijke voorhamer, dan nog was hij even weerbarstig als Mark Zuckerberg’s facebook als je je profiel wil deactiveren.

Onder het mom van “Gedeelde Verhalen” deel ik dit Engelse verhaal uit een nieuwsbrief van Gab.com. Inspiratie uit onverwachte hoek.

Oké, hier is een weetje dat je van je sokken gaat blazen. Of om in het Engels te zeggen, will blow your mind(pun intended). Onze hersenen verwerken data met een snelheid van 10 bits per seconde.