Auteurnaam: Steven Vervaecke

Okay, Dit is zo een artikel waarvan ik zelfs een half jaar geleden dacht dat ik het nooit zou schrijven. Zeker als je mijn eerdere hyperkritische uitlatingen over AI hebt gelezen.

Het algemene sentiment van de aandachtseconomie en de surveillance maatschappij is er eentje van afkeer, frustratie en weerzin. 

Zoals ik in mijn vorig artikel heb uitgelegd. Er is buiten de geijkte paden van chatGPT een hele wereld van decentrale AI. En met decentraal bedoel ik selfhosted.

Eén van dé grote aversies die ik heb met de huidige generatieve AI is de manier waarop het momenteel word gebruikt en geïmplementeerd.

Ik zag vandaag een Linkedin contact klagen over haar feed. Dat ze net als ik bezig was geweest met suggested content te weigeren en te reporten.

De laatste maanden was hij bijna niet uit het nieuws te slaan. Zelfs al gebruikte je de spreekwoordelijke voorhamer, dan nog was hij even weerbarstig als Mark Zuckerberg’s facebook als je je profiel wil deactiveren.

Onder het mom van “Gedeelde Verhalen” deel ik dit Engelse verhaal uit een nieuwsbrief van Gab.com. Inspiratie uit onverwachte hoek.

Oké, hier is een weetje dat je van je sokken gaat blazen. Of om in het Engels te zeggen, will blow your mind(pun intended). Onze hersenen verwerken data met een snelheid van 10 bits per seconde.

Stel je voor: Je bent online aan het surfen, bijvoorbeeld op social media, en geraakt in een conversatie met iemand via comments of DM. Hoe weet je nu of die persoon echt is of een scammer met fake profiel, of erger, AI.

Onder het mom van “Gedeelde Verhalen” deel ik dit Engelse verhaal uit een nieuwsbrief van Gab.com. Het is inspiratie uit onverwachte hoek, ik heb lang nagedacht of en hoe ik dit zou delen.