AI is de radicale tranformator van dit decenium. Je hebt voorstanders, tegenstanders en tussenstanders in alle gradaties. Iedereen heeft er wel een mening over. En velen proberen door het koffiedik heen te kijken waar dit potentieel naar toe zou kunenn gaan. En ook daarover verschillen de meningen drastisch tot radicaal. Volgens sommigen is het de redding volgens anderen de duivel. En anderen zoals ik hebben een zeer genuanceerde kijk.
Wat ik graag doe is mogelijkheden verkennen en aftoetsen of dit practisch bijdraagt tot onze toekomst en ons welzijn. Een zeer contentieus onderwerp is school & ai. Naast het behoud van het status quo heb je hier verschillende gedachtestromingen. Doorheen dit artikel link ik ook naar uitdieping en resources die ai toepassen op onderwijs.
De ene gedachtestroom bekijkt schoolsystemen als archaïsche machinerie van gestandaardiseerde tempos. Maar wat als AI deze archaïsche machinerie zou kunnen ontmantelen? Het traditionele onderwijssysteem, gebaseerd op modellen uit het industriële tijdperk van standaardisatie en rigide roosters, brokkelt af onder het gewicht van zijn eigen inefficiëntie.
Kunstmatige intelligentie is niet alleen een instrument voor incrementele verandering, het is de architect van een totale hervorming. De kern van deze transformatie is een radicale herziening van de manier waarop kennis wordt overgedragen, opgenomen en gevalideerd.
Op de Alpha School in Texas besteden leerlingen slechts twee uur per dag aan leren met AI, maar toch presteren ze beter dan 98% van de leerlinge
n in het hele land en scoren ze in de top 1-2% op gestandaardiseerde toetsen.
Ondertussen worden docenten bevrijd van de ketenen van administratieve rompslomp. AI-tools automatiseren nu het geven van cijfers, genereren dynamische lesplannen en simuleren zelfs de betrokkenheidspatronen van leerlingen om lesstrategieën te verfijnen. Docenten zijn vrij om te doen waar mensen het beste in zijn: begeleiden, inspireren en contact maken. Hun rol zal dan niet meer ingevuld worden als leerkracht of onderwijzer, maar meer als (levens)mentor en coach. Zie het als de leergroepen(met een student mentor relatie) uit de oudheid of de guild trainers(master – apprentice) uit de middeleeuwen. De ironie? Hoe meer AI in de klaslokalen doordringt, hoe menselijker het onderwijs wordt.
Bevrijd van de schoolverplichting zouden kinderen kunnen deelnemen aan sportactiviteiten in de gemeenschap, stages of samenwerkingsprojecten met leeftijdsgenoten over de hele wereld via virtuele platforms. Het echte ding is niet minder tijd op school, maar beter bestede tijd elders.
Het bredere resultaat? Een radicale herstructurering van het dagelijks leven. Als werk en school niet langer de daguren monopoliseren, kunnen gezinnen de middagen weer gebruiken voor gezamenlijke maaltijden, ontdekkingen of ongestructureerde vrije tijd. Ouders kunnen zonder schuldgevoel om 11 uur ’s ochtends naar de voetbalwedstrijd van hun kind gaan kijken. Tieners zouden hun passieprojecten of bijbaantjes kunnen nastreven zonder uitgeput te raken. De kunstmatige scheiding tussen ‘werk’, ‘leren’ en ‘leven’ zou vervagen tot een vloeiend continuüm waarin doelgerichtheid en plezier niet meer van elkaar gescheiden zijn.
In de komende 15 jaar zullen universiteiten onder existentiële druk komen te staan om zich aan te passen of te verdwijnen. Sommige zullen zich misschien ontwikkelen tot certificeringscentra die ‘microdiploma’s’ voor nichevaardigheden aanbieden. Nu al bied AP Antwerpen microcredentials aan. Andere zullen misschien volledig verdwijnen en worden vervangen door gedecentraliseerde netwerken die lijken op middeleeuwse gilden, of gemeenschappen waar experts leerlingen begeleiden, competenties valideren door middel van praktijkprojecten en AI gebruiken om hun bereik te vergroten.
Stel je een toekomstige chirurg voor die is opgeleid met behulp van VR-simulaties onder begeleiding van een AI die is getraind op basis van tientallen jaren aan chirurgische gegevens, of een programmeur die is gecertificeerd door een tech-gilde nadat hij een app heeft gebouwd onder begeleiding van een AI die is gemodelleerd naar Steve Jobs. Het monopolie van de driejarige opleiding loopt ten einde en AI heeft de scepter in handen.
De vraag is niet of deze toekomst er komt, maar hoe snel we deze zullen omarmen. Nu al zijn er apps zoals het franse Revyse die digital ai learning voorzien.
Natuurlijk moeten we niet wachten op megabedrijven of organisaties om ons daarin te voorzien. We kunnen perfect thuis of op school een ai server opzetten en die instellen als ai onderwijzer. De beste ai is er eentje die gedecentraliseerd is, los van hyperscaler datacentra. Deze link bied gestructureerde prompts om eender welke ai om te toveren tot leerkracht. We leven nu eenmaal in een tijdperk waar de gehele menselijke kennis kan vervat worden in een ai small model download van rond de 7-15 GB. Dit kan draaien op de telefoon in jou broekzak!
Natuurlijk heb je ook mensen en landen die vinden dat de digitalisering in het onderwijs te ver is gegaan. En ook zij hebben gelijk! Onderzoek toont nu eenmaal aan dat onthouden beter lukt met schrijven, op de ouderwetse manier. We mogen die stemmen zeker niet wegzetten als technofoob of dergelijke, maar er naar luisteren. Want nu word er té eenzijdig naar AI gekeken door mainstream discours. Misschien is het onderwijs van de toekomst wel een evenwicht van alle wegen samen. Schrijven op papier een kwart van de tijd, 2u per dag kennis leren met AI en de rest van de tijd begeleiding door de leercoach mentor in een natuurlijke omgeving(bos etc) waarbij essentiele levensvaardigheden aanbod komen
Heel interessant onderwerp, ik vind dit wel een positieve visie en haalbare visie.